Το εξώφυλλο του τεύχους 150. Το συνδρομητικό περιοδικό Αρχαιολογία και Τέχνες μόλις εξέδωσε το νέο του τεύχος (αρ. 150), που φιλοξενεί ένα α...
 |
| Το εξώφυλλο του τεύχους 150. |
Το συνδρομητικό περιοδικό Αρχαιολογία και Τέχνες μόλις εξέδωσε το νέο του τεύχος (αρ. 150), που φιλοξενεί ένα ακόμα μεγάλο αφιέρωμα στη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων (ΔΣΑΝΜ).
Το αφιέρωμα έχουν επιμεληθεί η Προϊσταμένη της Διεύθυνσης Μαρία Μερτζάνη και η Συντηρήτρια Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης-Μουσειολόγος Μαρία Κρινή.
Το τεύχος ανοίγει με τη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό η Χριστίνα Μαργαρίτη, Προϊσταμένη του Τμήματος Εφαρμοσμένης Έρευνας της ΔΣΑΝΜ. H X. Μαργαρίτη μας μίλησε για τις προκλήσεις που κρύβουν τα αρχαία νήματα, τα μυστικά που μας αποκαλύπτουν και την επιστήμη πίσω από τη διατήρησή τους. Αναφέρθηκε επίσης στο μέλλον της έρευνας που συνδυάζει παράδοση, καινοτομία και τεχνολογία, αλλά και στη συγκίνηση ή το δέος με τα οποία προσέγγισε υφάσματα που δουλεύτηκαν από τον Θεόφιλο ή που έντυσαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Στη στήλη «Ελλάδα εκτός Ελλάδος» η Φλώρα Καραγιάννη και η Μαρία Μερτζάνη γίνονται οδηγοί μας σε ένα ταξίδι συντήρησης με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων. Στο άρθρο τους με τίτλο «Από το θραύσμα προς τη σύνθεση» παρουσιάζουν το έργο συντήρησης που υλοποιήθηκε στον ναό του Αγίου Νικολάου στον Μεσοπόταμο Αλβανίας, ένα έργο που συνδυάζει επιστημονική προσέγγιση και διεθνή συνεργασία με σκοπό τη διατήρηση ενός μοναδικού πολιτισμικού τεκμηρίου.
Το αφιέρωμα ξεκινά με το άρθρο «Κερδίζοντας τον χαμένο χρόνο. Ένα μοναδικό ύφασμα του 5ου αιώνα π.Χ. από την Ελευσίνα» που υπογράφουν η δρ Χριστίνα Μαργαρίτη και η Τίνα Χανιαλάκη. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σωζόμενο ύφασμα αυτής της περιόδου στον ελλαδικό χώρο και ήρθε στο φως το 1953 κατά τη διάρκεια συστηματικής ανασκαφής.
Στο άρθρο του με τίτλο «Με σεβασμό στο όραμα του Σπύρου Παπαλουκά» ο Χρήστος Σοφόπουλος παρουσιάζει το έργο της συντήρησης των τοιχογραφιών στη Μητρόπολη της Άμφισσας. Όπως επισημαίνει ο συγγραφέας, η αγιογράφηση της Μητρόπολης θεωρείται η κορύφωση της προσπάθειας του Παπαλουκά να δημιουργήσει ένα καινούργιο ιδίωμα ελληνικής εκκλησιαστικής ζωγραφικής.
«Ευπαλίνειο Όρυγμα: η πρόκληση των ακραίων περιβαλλοντικών συνθηκών» είναι ο τίτλος του άρθρου που υπογράφουν η Κατερίνα Ευθυμίου και η Δέσποινα Παπαϊωάννου, στο οποίο παρουσιάζουν τις εργασίες που έγιναν σε ένα ιδιαίτερα ασυνήθιστο εργασιακό περιβάλλον, όπου απαιτείται από τους συντηρητές σωματική και ψυχική προσαρμογή, προκειμένου να φέρουν εις πέρας τις απαιτητικές επεμβάσεις.
Η Γιάννα Παπαϊωάννου και η Χαρά Σακελλάρη στο άρθρο τους με τίτλο «Ένα εκκλησάκι μεταμορφώνεται» παρουσιάζουν τις εργασίες συντήρησης στον ναό του Αγίου Νικολάου, γνωστό και ως Αγία Σωτήρα, στο Μενίδι, μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της περιοχής.
«Η δεύτερη ζωή των έργων του Θεόφιλου» είναι ο τίτλος του άρθρου που υπογράφουν η Κατερίνα Ευθυμίου, η δρ Χριστίνα Μαργαρίτη και η Ειρήνη Σάβου. Το 2011 και το 2015, η ΔΣΑΝΜ ανέλαβε τη συντήρηση δύο συνόλων έργων του Θεόφιλου τα οποία ο ζωγράφος δημιούργησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη γενέτειρά του, τη Λέσβο. Το πρώτο σύνολο περιλαμβάνει 86 ζωγραφικά έργα σε ύφασμα που ανήκουν στο Δημοτικό Μουσείο Θεόφιλου, στη Βαρειά Λέσβου, τα οποία δώρισε ο Μυτιληνιός τεχνοκριτικός, εκδότης και συλλέκτης Στρατής Ελευθεριάδης (Tériade) στον Δήμο Μυτιλήνης μαζί με το κτίριο του Μουσείου. Το δεύτερο σύνολο αφορά τις τοιχογραφίες που φιλοτέχνησε ο Θεόφιλος το 1928 στην Οικία Ζόλκου, στη Νάπη της Λέσβου.
Το χρονικό των εργασιών συντήρησης και αποκατάστασης των μνημείων του Κήπου των Ηρώων στο Μεσολόγγι περιγράφει ο Φώτης Κατέβας στο άρθρο του με τίτλο «Των αοιδίμων εκείνων μαρτύρων», ενώ η Ελένη Ανδριοπούλου, η Ειρήνη Σάβου, η Χριστίνα Σπεράντζα και η Κωνσταντίνα Στεφάνου στο άρθρο τους «Αναβιώνοντας το παρελθόν» παρουσιάζουν τη συντήρηση του ιστορικού εξοπλισμού της Βιοτεχνίας Ελληνικών Μαντηλιών, η οποία θα μετατραπεί σε Μουσείο Τυποβαφικής Τέχνης και Κέντρο Χειροτεχνίας του Υφάσματος από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Τις εργασίες συντήρησης στις δώδεκα άμαξες της συλλογής του Τατοΐου που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από τη βασιλική οικογένεια όχι μόνο σε επίσημες εκδηλώσεις αλλά και για την κάλυψη των καθημερινών αναγκαίων μετακινήσεών της παρουσιάζουν η Τατιάνα Κουσουλού, η Κωνσταντίνα Στεφάνου, η Μαρία Τσούπρου και η Μελίνα Φωτοπούλου στο άρθρο τους με τίτλο «Ιππήλατα οχήματα από το Τατόι».
Το αφιέρωμα ολοκληρώνεται με το άρθρο της Μαρίας Δεληπρίμη «Τα ψηφιδωτά της Σάμης» όπου παρουσιάζονται οι εργασίες συντήρησης και τοποθέτησης έξι αποσπασμένων δαπέδων στον αύλειο χώρο της Αρχαιολογικής Συλλογής Σάμης.
Το τεύχος ολοκληρώνεται με έναν περιηγητικό οδηγό στην «Αρχαία Σάμη» που υπογράφει η Μελπομένη Ανδρεάτου. «Τόπος πολυσχιδής, με απαράμιλλη φυσική ομορφιά και ανεξάντλητο μνημειακό πλούτο, η Σάμη είναι ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα αρχαίων πόλεων που αποκαλύπτονται κάτω από τους σύγχρονους αστικούς ιστούς, οι οποίοι συνεχώς μεταβάλλονται, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την αρχαιολογική σκαπάνη και την ανάδειξη μνημείων σε ένα δομημένο περιβάλλον που εξακολουθεί να δομείται. Αναπόφευκτα, λοιπόν, όλη η σύγχρονη πόλη εντάσσεται εντός των ορίων κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου και, επομένως, υπόκειται σε σχετικό έλεγχο» επισημαίνει η συγγραφέας.
Για συνδρομή στο περιοδικό, πατήστε εδώ.
Πηγή: Αρχαιολογία και Τέχνες
Δεν υπάρχουν σχόλια